Vier jaar geleden vroegen e. en m. mij, met ons voeten in een ploeterbad en BBQ-eten in ons maag, of ik meter van hun kindje wou worden. Ik sprong zeven meter in de lucht en zei natuurlijk ja. Het bolleke dat toen in die buik zat, dat is nu een groot klein meiske van bijna vier, met een guitige blik, een gigantisch lieve lach, zo bereid tot kussen en knuffels dat ge er week van wordt (en Henri soms wel eens met zijn ogen doet rollen), en ik ben nog steeds haar trotse meter.

Sedertdien proberen we elk jaar een mooie zondag te vinden om samen te BBQ-en. Zoals vandaag. Henri zag het helemaal zitten. Vanmorgen vroeg was hij al druk in de weer.

Aan de trap had hij een paar VIP passen van op Gent Jazz gehangen, met een briefje erbij: “Welkom op het badmintontoernooi. U bent ook welkom op de barbecue!” Aan de WC hing een bordje “WC’ (“duh”), en aan het badminton-net had hij het volgende opschrift gehangen: “Zitplaatsen op de rode of witte zetel, of op de gele zetel met tafeltje.”

Prachtig gewoon. Net zoals de dag, eigenlijk. Het grandioos-ste watergevecht in jaren, schaterlachen en badmintonnen tot de kelen uitgedroogd waren. En lekker eten en drinken, natuurlijk.

Advertenties