“Lekker weertje, hé”, zei ik vanmorgen tegen Henri, toen we door de pletsende regen op de fiets naar school stapten (ja, u leest het goed). “Goh”, relativeerde henri, “ik ben al blij dat het niet zo koud is dat ge uw adem kunt zien, of dat uw woorden op de grond vallen, als waren het geweerschoten.”

Poëtisch vind ik ook, die meisjes met hun paraplu op de fiets. Ik geef toe, ik vind het ook een klein beetje belachelijk, maar toch ook schattig. En, toegegeven, ik -met hoedje én regenjas maar zonder paraplu- was kliedernat toen ik vanochtend in het UZ aankwam. Note to self: dringend regenbroek aanschaffen.

Eerder prozaïsch voordeel van dit weer: plaats zat vanochtend in de fietsstalling: zomerfietsers, move over, haha (evil laugh).

Advertenties