U had nog een verslagje te goed van mij, nietwaar? Ik ga het kort houden, want het is intussen laat, en we hebben een druk weekend achter de rug met alweer een feest, wat zeg ik, Het Groot Feest, ter gelegenheid van Henri zijn verjaardag. En ik moet nog een ganse resem werk-mails doen, én de weekendkrant lezen. Nog een geluk dat we een extra uur cadeau kregen dit weekend.

Maar bwe keren even terug in de tijd. Woensdag, 21 oktober 2009. Zoals gezegd begon de dag vroeg met versgebakken koekjes in dozen steken, lintje errond, kaartjes en strikjes. Nadat we alle dozen samen met een goedgevulde fruitmand hadden afgezet op school, begon ik met de auto te wassen, te pimpen met Henri’s Filmfestival VIP Car, VIP passen klaar en plakpijltjesoutfits, part 1. Hetzelfde gebeurde even later met de auto van mijn ouders, even zwart, maar nog iets meer VIP dan de onze. Wij onze CREW badges opgespeld, en dan kwam het moment suprème, de kinders afhalen, mooi op tijd, zodat ze zeker niet moesten wachten, dat zou niet zo VIP zijn, natuurlijk. En toen gebeurde het, de auto startte niet. Ik dacht dat ik door de grond ging zakken, groen en geel en blauw ben ik uitgeslagen, verzekerst. Ik zag mijn wekenlange planning en werk helemaal in rook opgaan. Gelukkig was daar mijn papa, die net klaar was met lesgeven, en naar ons kwam gesneld om de batterij op te laden. En tegen het moment dat ik met ‘mijn’ vier jongens te voet weer bij ons thuis was, startte de auto alweer.
Pfiew.

Vandaar ging het naar Villa Nini voor een heerlijk feestmaal (balletjes, tomatensaus, worteltjes en puree), en intussen werden heroïsche strijden uitgevochten, en Villa Nini nét niet afgebroken. Dan opnieuw de VIP cars in, en richting Sphinx. Daar zagen we de prachtige film “9” in een zaal die we voor ons alleen hadden (blijkbaar speelde de film dan toch niet meer, en hebben ze hem speciaal voor ons vertoond, fantastisch hé?), gevolgd door een blik achter de schermen, door een jonge operateur, die heeft gestudeerd voor scenarioschrijver, en dat ook nog doet, tussen het ‘opereren’ door. Hij deed het fantastisch, het was mooi om zien hoe de jongens aan zijn lippen hingen. En vragen stellen, niet te doen. Nu, ik moet toegeven dat ik het zelf ook ongelooflijk interessant vond. Na de VIP tour, aten we nog taart in het Sphinx café. Een heerlijk feestje, met een speciale dank aan de hele crew én aan W. van Sphinx voor de fantastische organisatie.

Advertenties