Ik heb iets met sanatoria. Ben nog nooit in één geweest, helaas, of misschien goed, natuurlijk, want het zijn niet de gezondste mensen die daar verblijven. Maar ze spreken enorm tot mijn verbeelding. Misschien is het omdat ikzelf astma heb, en de traditie het wil dat het vaak astmalijders zijn die die zalige plekken bevolken. Gelegen in ligbedden, genieten van de gezonde lucht, onder een warm dekentje.

Ik las lang geleden De Toverberg, en was helemaal gek van de sfeer, de figuren, de sociale interacties. Ook Death in Venice associeer ik met een sanatorium, hoewel dat waarschijnlijk gewoon een hotel was. Toen er een paar weken geleden een artikel in de krant stond over het Sanatorium Joseph Lemaire van architect Maxime Brunfaut in Tombeek, naar aanleiding van de voorstelling van een boek over het gebouw, deden de foto’s van het gebouw in haar oude glorie me weer wegdromen. Hoe komt dat toch dat ik daar zo week van word? Ik vind het vooral ook pijnlijk om zien hoe dat ooit zo prachtige gebouw er nu bijstaat. En intussen maar vollen bak gedrochten bouwen. Laat ons hopen dat het boek de aanzet is voor de restauratie van het oude sanatorium.

Ik ga dat boek bestellen, dat is zeker. En ik ga daar ook eens naar toe rijden, naar Tombeek, ik zal mijn mannen daar wel warm voor kunnen maken.

Advertenties