[Of naar analogie met de vloeiende overgangen van het antwoord op de ene vraag naar de volgende vraag uit het zondagse programma.]

Spartaanse opvoeding is wat die zoon van ons nodig heeft, zo dachten wij vanmorgen nadat volgend schouw- en hoorspel zich had voltrokken in de Ontbijtkamer.

Het is tien voor acht en b. is al een tijdje klaar met het ontbijt. Henri en ik nog niet. “Henri”, zegt b., “hoelang duurt dat nu voor ge klaar zijt met uw muesli? Ik ben al kweetniehoelang klaar. Van uw moeder begrijp ik dat, zij heeft uw fruit gesneden en uw boterhammekes gemaakt voor vanmiddag. Maar gij moet alleen maar eten!”

Zijn oogskes beginnen te blinken. “Maar ik heb jullie de ganse tijd moeten entertainen.”

Er volgt een nadrukkelijke stilte.

“En dat is niet gemakkelijk met twee zuurpruimen gelijk jullie aan tafel!”

Advertenties