Ik versta mensen toch niet die zagen als het sneeuwt. Is er iets mooiers dan die witte laag op alle dingen? Dan die witte hemel en die vlokken die overal vliegen? Alsof ge in een sneeuwbol zit. Dan al die kinderpret, een sneeuwman maken, sneeuwballengevecht, op de slee van de Blaarmeersen-heuvel (ik mag dat van Henri geen berg noemen) naar beneden sjezen?

Ik versta wel dat sneeuw soms ongelegen komt, maar in deze tijden dat de mens alles kan bedwingen en regelen en naar zijn hand zetten, zou het als een bevrijding moeten beschouwd worden als het weer ons leven overhoop gooit. Ga met de fiets, de trein, te voet, of blijf gewoon thuis. Het is niet alsof dit ons vaak overkomt. Dus stop met zagen en geniet ervan. Kniesoren!

Nee, wat mij betreft is het enige probleem met sneeuw dat die vieze auto’s erover rijden en van dat prachtige tapijt een degoutante smurrie maken.

Weet ge dat op tram eenentwintig zelfs een gesmolten-sneeuw-plas lag in de vorm van een poedel? Pure poëzie, die sneeuw, ik zeg het u. Een poedel!

Advertenties