Het geheugen, het is een raar beestje. Daarnet ging ik onze slaapkamer binnen om mijn portable te nemen, die gans de nacht had liggen opladen -om me er dan draadloos mee in mijn bed te vleien -als je ziek thuis zit terwijl je eigenlijk moet werken stapelt het werk zich op, en dan voel ik mij gezegend met draadloos internet. Maar dit terzijde. Ik ging dus mijn computer halen, trok de stekker uit het stopcontact en floep, een volledig nutteloze herinnering vloog ongevraagd mijn brein binnen. Exact een jaar geleden, het was kersttijd en ik was van wacht én ziek en we hadden net een nieuwe wacht-telefoon gekocht want mijn vorige was geheel onbetrouwbaar en onhoorbaar geworden, en die lag op te laden, en de oplader heb ik dan waarschijnlijk net zo uit het stopcontact getrokken als vanmorgen mij computer, aan de voorochtend van kerstavond, of hoe zegt ge dat. Een nogal prozaïsche versie van La Petite Madeleine ten huize tbh.

Het geheugen heeft mij altijd gefascinbeerd. Ik wil ook heel graag naar de tentoonstelling Uit het geheugen in het Guislain Museum. Prachtige affiche, trouwens, wil ik wel hebben (tip! tip!).

Mag ik van de gelegenheid ook gebruik maken om mijn diepste wens uit te drukken dat het geheugen van de genaamde Linda D.W. haar keihard in de steek laat, en wel zo snel mogelijk, het mag zelfs tijdelijk zijn, maandag (of whenever ze het hebben opgenomen en de eerste dag dat ze meedoet met de finale). Wat een irritant mens, die niet tegen haar verlies kan, die allerlei foefkes uitvindt als ze iets niet weet en mateloos irritant lacht als ze weer iets wél weet. Dat ze die immer sympathieke Els Pynoo naar huis heeft gespeeld, vergeef ik haar nooit. En Wim Helsen!

Advertenties