Henri kan zo enorm genieten van cocoonen. Thuis blijven, nergens naartoe hoeven, gans de dag in zijn pyama rondhangen. Af en toe laten we dat eens toe, en gezien ik de voorbije week ook niet veel meer deed dan slapen en wat werken in mijn bed, wou hij natuurlijk hetzelfde doen. Er was zelfs een dag dat hij hem niet eens waste, de woensdag met name. Donderdag douchte hij zich net na mij. “Amai”, riep hij uit, “ik was echt wel vuil, al die korreltjes op de bodem van het bad! Tenzij, natuurlijk”, en hij keek wat beschuldigend in mijn richting: “hebt gij soms bodyscrub gebruikt?” Ik moest natuurlijk schuld bekennen.

Even later, ik was een poging aan het doen wat kruldinges in mijn friethaar te krijgen om er met mijn zieke leden toch ietwat toonbaar uit te zien op kerstavond, zei hij: “Maar mama, waarom al die moeite, ge zijt zo toch al mooi genoeg?”

Mijn zoon, dat is een Man van de Wereld, zeg ik u.

Advertenties