Typisch. Altijd mooie, gigantische, ongelooflijke, verwarrende, bizarre, ontroerende dromen dromen, maar as de dromenvanger zijn oproep doet, niks meer. Behalve dan die droom toen ik aan tafel zat met Sergio Herman (Peter Goossens was naar het toilet) en we hetzelfde smaakpalet deelden, maar daar gaat Peter Verhelst niet van onder de indruk zijn. En die vroegere dromen zijn allemaal verdwenen in de diepe krochten van mijn ondoorgrondelijke hersenen. ’t Is iets.

Advertenties