Nog niet zo lang geleden gingen we lunchen in de Greenway. De vriendelijke jongedame achter de toonbank kijkt Henri en mij (muts op het hoofd en sjaal om) met open mond aan. “Jullie lijken echt on-ge-loof-lijk op elkaar!” roept ze uit.

En toen ik die foto van Henri zag met zijn korte haar, viel het me ook op. De zoon begint steeds meer op mij te lijken. ’t Blijft iets raars, die genen.

Advertenties