Ah. Ik las bij San dit. Ik wou een comment schrijven, maar toen dacht ik, ik maak er zelf een postje van. Want dit is iets waar ik continu mee worstel.

Ik dacht vroeger net hetzelfde als San. “Leren die dokters dan niet hun agenda beter te plannen?” Ik zou dat wel beter doen! Bij mij zou alles vlot lopen. Ah ja, want ik werk gefocust en goed door.

Maar kijk, nu ik zelf poli doe, loop ik ook vaak een uur uit tegen het einde van de namiddag. Bij mijn collega’s is het net zo. Hoe komt dat toch? En waarom kunnen we dat niet inplannen?

Ten eerste: wij plannen onze poli zelf niet. De secretaresse en de verpleegster boeken die. Als iemand belt voor een dringende afspraak (en dat gebeurt vaak), dan wordt die ertussen geschoven. We zijn hier niet in Nederland hé. En in onze branche zijn dringende afspraken dringende afspraken. Wij behandelen nu eenmaal geen vallingskes.

Ten tweede. Ik neem graag de tijd voor de mensen. Dat is ook nodig, en wordt ook geapprecieerd. Op voorhand weet je niet hoeveel tijd een patiënt zal vragen: is het een gewone controle, zijn er geen problemen, zijn de resultaten goed, dan blijf je mooi binnen je kwartier. Maar als het resultaat van de herevaluatie-onderzoeken niet goed was, dan duurt het uiteraard veeeeeel langer: je moet de patiënt psychisch opvangen en ondersteunen, verschillende opties bespreken, dingen regelen. Of als mensen veel klachten hebben, waarvoor je extra onderzoeken moet doen, soms zelf, puncties ed, vragen ook veel tijd, en zijn vaak niet te voorzien.

Ten derde. Vergeet niet dat wij niet alleen poli doen. Intussen worden we continu opgebeld door patiënten, verpleegkundigen die vragen stellen over opgenomen patiënten, waarvoor we soms eens over en weer moeten lopen naar de afdeling, collega’s die om advies vragen. En de minuten tikken snel voorbij hoor.

Hoe zouden we dit kunnen oplossen?
Meer tijd nemen voor een consultatie, patiënten zetten om de 20 minuten, of nog langer? Dan zitten we onmiddellijk volgeboekt tot eind 2010, en dat is ook geen oplossing.
Of de patiënten onderbreken, niet laten uitpraten, met de deurklink al in je hand de laatste vraag stellen of het laatste antwoord geven? Een collega van me uit een ander ziekenhuis kreeg ooit eens de raad van een oudere collega om nooit te gaan zitten in de consultatieruimte, “dan voelen ze zich te veel op hun gemak en gaan ze meer vragen stellen.” Sorry, maar dat zou mij nooit lukken, zo ben ik niet.

Je kunt niet voorspellen hoe een poli loopt, maar het is zelden rustig en altijd een strijd tegen de klok. Niet goed voor ons hart, ook.

Volgens mij ligt de truuk erin mensen die moeten wachten gewoon op de hoogte te houden van vertraging, dat ze weten dat ze niet moeten denken dat ze vergeten zijn, en ik bied ook altijd mijn excuses aan als iemand lang heeft moeten wachten. Bijna altijd hebben patiënten hier alle begriup voor, zeker als ze zien dat je voor hen ook tijd maakt. Net als voor alle voorgaande patiënten.

Maar voor de rest sta ik volledig open voor suggesties en goede raad. Met veel plezier trouwens, want het is en blijft frustrerend en stressy om de minuten te zien voorbij tikken.

Advertenties