Door omstandigheden (congres, bezoek van collega uit Seattle, mijn visum) was ik de laatste weken een paar keer in de hoofdstad. Ik heb er gemengde gevoelens bij, bij deze stad. Ze is wat te groot voor mij, te onoverzichtelijk, te druk, te onbekend, natuurlijk. Geef mij maar Gent, uiteraard… Maar wat ik de laatste weken zag van Brussel deed me verlangen naar meer: de haat-liefde verhouding is momenteel overgeslagen naar de liefde. Ik geef u een triootje mee.

Het atomium is een schitterende plek. Als de zon op die bollen schijnt, dat is zo schoon. Als ik ooit een andere job nodig heb, solliciteer ik voor bollenwasser.

Die Frida Kahlo tentoonstelling in Bozar moet u gezien hebben. En die van El Greco ook, al had ik daar geen tijd voor (ik moest een trein halen). Ik ben al heel lang een enorme fan van Kahlo: haar leven, haar sterkte ondanks dat zwakke en pijnlijke lijf, die ongelooflijk prachtige schilderijen. En die wenkbrauwen! Ik las haar biografie, zag veel van haar werken in boeken. Ze nu in het echt te zien bezorgde me gigantische kippenvelmomenten. En weer dat verlangen om zelf terug te gaan schilderen.

Pierre Marcolini is mijn held. Hij maakt niet alleen de lekkerste pralines, de luchtigste marshmellows, maar ook de heerlijkste macarons van de ganse wereld. Zijn geld meer dan waard.

Advertenties