Al dat afscheid, ik word er niet goed van. Van patiënten, collega’s, familie en vrienden. Daarnet een feestje op het werk, heel ontroerend en wat voelde het goed dat al die mensen kwamen. Ik had fortune cookies en de mijne zei iets van: De tijd is aangebroken om promotie te maken – maak uzelf geliefd. Ola.

Gisteren om middernacht begon ik nog aan een sessie gelukspopjes aan afscheidsstrookjes hangen voor Henri zijn afscheid van het orkest. Een supercoole groep volwassenen en jeugdige geesten. Een uur heb ik zitten knippen en nieten. Vol trots vanmorgen de buit getoond aan Henri. Zijn reply was “We hadden toch afgesproken dat we van die fortune cookies gingen geven.” Mijn body language moet triestigheid uitgestraald hebben, want hij gaf mij een meewarige knuffel. Ik begreep niet goed wat het probleem was. “Twee jaar geleden heb ik hetzelfde gemaakt voor mijn collega’s, en die vonden dat super.”
“Mama”, zegt hij bedaard en vol levenswijsheid. “Volwassenen en tieners denken daar anders over. Volwassenen vinden dat grappig en leuk. Tieners vinden zoiets dwaas en om te lachen.”

Advertenties