… mail het mij dan.”

Ik citeer Henri’s vriend c. uit het boekje dat zijn klasgenoten en zijn juf voor hem hebben gemaakt als afscheid. De juf had vrijdag aan Bruno gevraagd of Henri toch zeker dinsdag naar school ging komen, want ze gingen een afscheidsfeestje voor hem geven. En hij mocht van niets weten. Weken waren ze er al mee bezig, Henri moest dikwijls eens uit de klas gestuurd worden met één of andere smoes, maar de goede ziel had helemaal niks door natuurlijk.

Toen ik hem dinsdagavond afhaalde van school, vond ik hem ternauwernood, bedolven onder zijn vrienden. Van vriend l. kreeg ik ook twee knuffels “want ik ga u ook missen hoor”. De anderen keken eerder droevig of een beetje boos mijn richting uit. Want het is uiteindelijk mijn schuld dat zij hun vriend 3 maand zullen moeten missen.

Terwijl we naar huis stapten kreeg ik het volledig relaas. Toen ze terugkeerden van de zwemles stonden alle stoelen in een kring, er stond een tafel met hapjes en fruitsap en chipjes, en r. zijn cello stond klaar. Vrienden s. en s. hadden een eigen gedicht gemaakt voor Henri en droegen dat voor, r. speelde een stukje muziek op zijn cello. En daarna kreeg hij een geplastificeerd boekje met van elk kind een tekst en/of tekening, en 2 foto’s van de ganse klas. Zo ontroerend, ik kreeg er kiekenvel van, en tranen in mijn ogen. Onze zoon is zo geliefd in de klas, dat is zo mooi.

Advertenties