Ik voelde het, op deze Paasdag, die zo mooi was begonnen met koffie en thee in bed, alledrie op een hoopje, ontbijten en wat werken aan mijn talks en dan luilekker kuieren door het Park, en een heerlijke lunch bij Max and Julie, dat er droefheid in de lucht hing. Ik had al twee onbeantwoorde mails van mijn ouders, en dat is niet hun gewoonte. Ik voelde dat er iets gebeurd was. Ik zei het tegen b., ik denk dat pepe gestorven is.

Daarnet kwam er eindelijk een mailtje binnen. “Onze pepe is deze middag overleden.” Ik zat daar zomaar wat in het ijle te staren, naar de mail, mijn computer, de muur. Verdomme toch, net nu, nu we zover weg zijn. Hoewel het de laatste jaren altijd door onze hoofden gaat als we op congres/reis gaan. Want mijn pepe, die zou eind deze maand 94 zijn geworden. Zijn lijf was op, maar zijn ongelooflijke levenslust, die hield hem recht. En wat het mooiste van al is, hij is tot zijn laatste adem glashelder van geest gebleven.

Ik vind het zo verschrikkelijk dat ik er nu niet ben voor meme, mijn papa, mijn mama, de rest van de familie. En ik ga hem zo ongelooflijk hard missen. Mijn Pepe. Mijn Allergrootste Fan. Mijn Grote Vriendelijke Reus.

Advertenties