Geen wi-fi vandaag gezien we in de Wuksachi Lodge zitten, middenin Sequoia National Park (gisteren geschreven en vandaag snel gepost vauit de lobby van de lodge, waar er blijkbaar wel wi-fi is). Tussen besneeuwde bergtoppen vol dennebomen en giant sequoias. De lucht is hier zo proper en puur dat Henri en ik hier onze longen hier vol zuigen met heerlijke lange teugen. En deugd dat dat doet aan onze astmatische longskens. Ik heb hier trouwens nog niet veel allergiepillen moeten gebruiken, en de zakdoekvoorraad blijft ook wonderbaarlijk onaangeroerd. Geen kans dat je me nu zou vinden tussen al die pine trees als je mijn zakdoekspoor zou volgen (inside joke)!

Hoeveel kan een mens meemaken op één dag? Hoe ver lijkt Houston niet weg, om niet over Gent te spreken? Dat het nog maar een kleine drie weken geleden is dat we de deur achter ons dichttrokken, ik kan dat bijna niet geloven. We hebben vanmorgen ontbeten op alweer een fantastische plek in Kernville: de beste cappucino totnogtoe op deze trip, heerlijke scones (cranberry of cinnamon/apple) en omelet met groentjes op een versgebakken muffin, net naast een kolkende rivier (Kern River) en alweer een zeer innemende dame, we hebben tot bijna 6000 feet hoog gezeten, ik ben kotsmisselijk geweest van de bochten (deed me wat denken aan de de reis naar Menton die b. en ik maakten toen ik vijf maand zwanger was van Henri), we hebben overheerlijke aardbeien gekocht aan een standje langs de kant van de weg, we hebben gereden tussen eindeloze rijen sinaasappel-, pompelmoes- en citroenbomen (wil niet iedereen wonen in een plaatsje dat Lemon Cove heet?), we hebben het grootste levende wezen op aarde gezien (General Sherman, de Giant Sequioa in Sequoia National Park) en ik heb ontdekt dat jazz is zoals karnemelk en beschuit: het enige wat ik kan verdragen als ik ziek ben.

De energie die ge krijgt van zo’n reis, die kunt ge nergens kopen. We moeten dit meer doen.

Aan de vriendelijkheid, behulpzaamheid en galanterie van de Amerikanen, daar kan ik toch zo van genieten. Ook al is het oppervlakkig (en wij weten intussen beter), het dot verdomme deugd. En we gaan weer serieus moeten afkicken eens we weer in België zijn.

Advertenties