Trekken door de VS, dat pleeg ik graag te doen met niet zomaar een boek, het moet Amerika in zich dragen. Net zoals drie jaar geleden lees ik over Frank Lloyd Wright. Die mens intrigeert mij, maar ik bewonder hem uiteraard vooral om de prachtige huizen die hij heeft ontworpen, hoe die communiceren met de natuur, erin op lijken te gaan, de omgeving respecteren en in al hun glorie laten bewonderen, de lichtinval, de materialen. Ik ben een groot fan. Ook zijn leven intrigeert mij. Deze keer sleep ik elke avond T.C. Boyle’s The Women mee naar onze kamer, om er een hoofdstuk in te lezen net voor onze moede ogen van pure uitputting van zoveel moois dichtvallen. Schoon boek, trouwens. En een intrigerend verhaal, al is het fictie, de werkelijkheid zit eronder. En ik vind dat hij de sfeer en het tijdskader mooi oproept.

In Houston zag ik in de Lego shop eindelijk het langverwachte Fallingwater, één van zijn mooiste huizen, ik had er thuis al over gelezen, maar de Architecture Series van Lego zijn enkel verkrijgbaar in de VS. Ik vond het wat veel geld, 99,99 USD, voor -laat ons eerlijk zijn- een folieke, en heb het toen niet gekocht. Maar ik had er nadien spijt van en begon te dromen dat het nergens meer verkrijgbaar was (een nachtmerrie dus), en besloot toen dat als ik het nog eens tegenkwam, ik het toch zou kopen. Hoe we het in de valies zullen krijgen, denk ik nog niet aan, dat hebt ge met gevoelsaankopen hé. Vanmorgen vonden we het, in een mall in Sacramento, wat een mooie naam om Fallingwater te kopen. Grootmoedig als hij is, heeft Henri al aangeboden dat hij het voor mij wil bouwen, aan 5 euro, of zelfs USD, per uur (dacht ik – het kan ook per steentje geweest zijn, maar dan is hij een afzetter, mijn zoon).

Schoon, schoon, schoon. Kijk maar.

Advertenties