Zoals die keer toen een gigantische grappige wetenschapper -een echte Brit die hier al heel lang woont maar nog steeds van dat prachtig engels spreekt, en mij heel erg aan Blackadder deed denken- hier vroeg: “You know what you would get when you would do mass spectrometry on a Texan?” -“98.5% CORN!!”

Of zoals die keer toen ik ijsblokjes wou voor in mijn water om af te koelen en we zo’n bak met ICE erop zagen bij ons benzinestation, en Henri uitriep: “Ik zal wel om ijs gaan voor u, mama, mag ik, mag ik?”, en ik zei: “Allez, ’t is goed, doe gij maar!”, want ik ben eigenlijk wreed content dat hij zich al zo thuis voelt in het engels dat hij zonder schroom zoiets wil doen. En dat de mevrouw vroeg: “You want some ice, young man?” en dat hij toen bevestigend knikte en zij toen de sleutel van het slot ging halen dat aan die bak hing, en dat ze toen vroeg: “You want a small or a large one?”, en dat ik toen al iets begon te vermoeden, maar ik mij niet wou moeien, en dat Henri toen met vraagogen “Small?” naar mij riep, en ik toen bevestigend knikte en hij even later met een gigantische zak vol ijsblokjes in zijn armen naar de auto wandelde, met een beetje schrik in zijn ogen, en dat ik toen begon te lachen en hij ook en b. ook en dat we alledrie de slappe lach kregen, en dat die mevrouw el moet gedacht hebben, wat een rare mensen zijn dat, maar ze gaan niet met die ijszak wegrijden zonder te betalen en zei: “That’ll be 2,49 for the ice.”

Of zoals die keer toen we tot vrij laat ’s avonds doorreden naar de volgende plek, en dat we daar doodmoe maar ook zeer hongerig aankwamen en nog iets gingen eten en dat Henri moe begon te worden, maar ook dolgraag nog wou gaan zwemmen in de outdoor “heated!!” swimming pool. En dat ik hem wakker wou houden, en hem vroeg om iets te vertellen over dat boek dat hij die morgen gekregen had in de Lego Store, over Lego Star Wars, en waar hij gans de weg in had zitten lezen tot hij echt kotsmisselijk was geworden, en dat hij van enthousiasme begon op en neer te wippen en ons heelder verhalen vertelde van naaldje tot draadje wat ons op den duur heel moe maakte, maar hem zo fris als een hoentje! En die gigantische Chocolate Wedge Cake die we shareden, deed er ook geen goed aan… We lagen alledrie weer plat van het lachen.

Of zoals die keer dat we dachten, laten we doorrijden tot Eureka, dat is een fantastische naam voor een stadje, en dat we discussieerden in de auto hoe het nu juist zat met die Eureka, en Archimedes en dat bad en dat we alledrie een andere versie van het verhaal hadden en dat we het dan opzochten en eigenlijk alledrie gelijk hadden, maar Henri nog het meest van allemaal, want hij wist zelfs het verhaal van de koning van Syracuse en de gouden kroon, die een krans bleek te zijn. En dat nu blijkt dat er hier een soortement van hippie-festival plaatsvindt, 4-20 genaamd (naar de datum), waar heelder drommen jonge mensen van overal uit de VS naartoe komen om gezellig samen high te worden. Of we dit uiteindelijk zo grappig vinden als het lijkt, zullen we u morgen laten weten. Na een hopelijk niet al te slapeloze nacht.

Advertenties