Had ik al verteld dat ik in Houston mijn kleine teen heb gebroken -door die stomweg tegen de onderkant van de zetel te stoten? ’t Is te zeggen, er zijn geen röntgenfoto’s gemaakt om het te bewijzen, maar gezien de pijn (jeeha!, ik kan nogal goed tegen de pijn, maar dit was even doorbijten), de verkleuring van de huid van blauw over groen tot geel, het gevoel als ik erop duwde en het feit dat de last zolang aansleepte, heb ik zelf de diagnose gesteld. Ik heb goeie stapschoenen gekocht en gezien het een plaats was die niet in het gips kon, heb ik maar doorgebeten. De pijn was de laatste dagen veeeeel beter, maar daarnet ben ik weer tegen het wieltje van de valies gelopen, net op dezelfde plek, en ’t is weer prijs. Gelukkig dat ze hier in Amerika mijn goeie sappige Vlaamsche vloeken niet verstaan.

Ik geniet nog van mijn laatste 2 dagjes vakantie, al ben ik al bijna elke dag van de roadtrip ’s avonds aan het werk, zowel voorbereidend werk voor de geplande afspraken in Canada, en Het Grote Begin in Seattle, als mijn taken voor Gent, die voor een stuk ook nog verder lopen natuurlijk, zoals casussen nalezen, werkjes begeleiden, punten geven. En verder werken aan mijn Groot Project natuurlijk.

Advertenties