Over Seattle nog steeds niets dan goeds. Hoe goed ge u als aliens in een stad als deze kunt voelen, dat is met geen woorden te beschrijven. Deze stad zit ons als gegoten.

B. heeft weer een fantastische woonplek gevonden. Het had wat meer voeten in de aarde dan 2 jaar geleden, er was niet veel met twee slaapkamers, binnen het budget, niet té ver van the hutch. De prijzen zijn op die twee jaar gigantisch de lucht ingegaan, Seattle moet opletten dat het niet het Sint-Martens-Latem van Vlaanderen wordt, nooit goed om inwoners te selecteren op het aantal cijfers op hun bankrekening. Niet dat het op dit moment zo lijkt, je hebt hier nog steeds die heerlijke mix, dat donkergroene (in alle opzichten – ik heb daar nog een schitterende anekdote over, maar da’s voor een volgende Seattle Notes and Quotes), dat ongelooflijk coole, dat het-maakt-me-niet-uit-hoe-je-eruit-ziet-of-wat-je-doet-ik-ben-gewoon-vriendelijk-en-zeg-hi-how-are-ye. Maar terug naar het huis, ik laat me altijd zo meeslepen als ik het over deze stad heb. Een typisch houten huis is het, zoals de meesten hier, echt gezellig en leuk ingericht, heeft veel weg van ons vorig huis hier, met kunst en boeken en foto’s en meubels -opnieuw een mens met smaak. Het huis is klein, maar heel praktisch en alles bij de hand en met heel veel comfort -zoals daar zijn één afwasmachine, één insinkerator (haha! how cool is that?) en één BBQ op gas, om er maar drie te noemen. We hebben een mooi terras en een prachtige tuin, zo ongeveer de grootte van onze tuin in Gent.

De buurt, die heb ik pas vandaag kunnen ontdekken. Voordien ging het rechtstreeks naar de Seattle Cancer Care Alliance building naar beneden in de vroegte en ’s avonds net voor het donker de klim naar boven. Maar mijn mannen hadden natuurlijk deze week de buurt al verkend, en hadden me gisterenavond al gezegd dat ze mij vanalles wilden laten zien. Dus kuierden wij vanmorgen door Queen Anne Ave, een prachtige straat vlakbij vol coole winkels, restaurantjes en coffee bars. We ontbeten heerlijk in Queen Anne Café, dronken een cortadito (o.my.god ofte instant energy) in El Diablo Coffee, snoven de heerlijke sfeer op van een typisch amerikaans boekenwinkeltje (Queen Anne Books), en slenterden we verder langs en doorheen speelgoedwinkels, een bakkerij, een chocoladewinkel (waar Henri – connoisseur zijnde van hot chocolate een 70% hc proefde, heerlijk maar very very rich zoals ze zeggen), en ontdekte ik een winkeltje met kaartjes/kleren/kleinekinderspullen/schoenen (yeeha! – jammie schoenen en een jammie kleedje gezien – maar u kan trots op me zijn, ik heb niets gekocht!)… Daarna ging het weer huiswaarts en heb ik nog een paar uurtjes gewerkt, hebben we heerlijk gegeten (wat een gerief toch, zo’n vent die fantastisch kan koken) en samen spelletjes gespeeld op de iPad. Ik lees Henri ’s avonds nu voor uit een engels boek – De kleine Odessa, een boek dat ik iedereen kan aanraden is helaas uit (het heeft ons weken, maanden vol spanning en leesgenot bezorgd) – ongelooflijk hoe hij dat gewoon kan volgen, ik sta daar eigenlijk nogal van te kijken.

Foto’s volgen nog wel. Als de zon hier eens de kop wil opsteken, momenteel zit ze goed verborgen onder een dikke pak wolken, die hopelijk wegdrijft naar de oceaan voor wij hier weg zijn.

Advertenties