Vanmorgen kwam De Liefste Zoon van de Ganse Wereld mij wekken met een knuffel en een kus. Ik kreeg een heel mooie kaart die hij gisteren had uitgezocht en helemaal alleen had gekocht, en daarna in zijn kamer -“Ik ga naar mijn kamer en niemand mag binnenkomen, allez, papa wel!”- had omgetoverd tot De Meest Ontroerende Moederdagkaart Die Ik Ooit Kreeg, en een cadeautje, 3 schriftjes met keicoole kaften om mijn verhaaltjes, lijstjes en citaten in te schrijven. Dat cadeautje heeft hij gisteren helemaal alleen gekocht, ik moest buiten wachten, en hij kwam slechts één keer buiten om zich ervan te verzekeren dat ik wel degelijk hield van bolletjes en cirkeltjes.

Na die leuke verrassingen werd ik aangemaand in de slaapkamer-annex-badkamer te blijven, want het “ging zeker nog een half uurtje duren”. Ik hoorde gerommel, geklop en gekook, in de keuken en op het terras, en het voelde alsof ik weer vier was, en Sinterklaas op komst. Af en toe kwam Henri iets vragen: welke thee ik wou, hoelang het zakje erin moest, of ik ook een koud drankje wenste. Een klein uurtje later kwam Henri, helemaal opgekleed -mét hemd- mij halen en begeleidde hij mij naar ons zonovergoten terras, waar de tafel prachtig gedekt was. Ik heb zo’n donkerblauw vermoeden dat b. een foto gaat publiceren van mijn schaapachtig gezicht waar zoveel overdondering en geluk uit spreekt,… Maar dus, even later verscheen voor mijn neus een prachtig bord met daarop fluffy buttermilk pancakes met verse blueberries en raspberries, en zo’n heerlijk knapperig zoutig boterkorstje (de heerlijkste pancakes ooit!), vergezeld van een aardbei/framboosslaatje in een zurige meyer lemon dressing.

“Amai”, riep ik uit, “Wat is dat hier zeg?”
“De Beste Moederdag Ooit?” vroeg Henri, met twinkels in zijn ogen.
“De Beste Moederdag Ooit!” beaamde ik, ontroerd.
Hij konkelfoesde wat met b., die op zijn vraag bevestigend knikte. “En het is nog niet gedaan!” voegde hij er vol trots aan toe.

En dat was niet gelogen: ik werd gans de dag in de watten gelegd, er volgde nog een heerlijke pasta vongole en een verrukkelijke meyer lemon curd met verse aardbeien, blueberries en gele frambozen. En als kers op de taart van deze heerlijke dag, gingen we samen naar Jazz Alley, waar de Stanley Clarke Band featuring Hiromi (wat een pianiste!, wat een bom energie! -en ook u kan deze mensen aan het werk zien, deze zomer, op ons allereigenste Gent Jazz) een prachtig concert speelden.

“En, was het een geslaagde moederdag?” vroeg hij daarnet, met een slaapstemmetje, in de bus op weg naar huis. “Geslaagd?”, antwoordde ik, “Het was, zonder twijfel, De Beste Moederdag Ooit!”

Advertenties