Deze is er eentje in de reeks. Vanmorgen rustig wakker geworden, geen wekker, zon scheen door de gordijnen. Zalige toast met zoute boter en verrukkelijke confituur in het mooiste etensrood dat ik ooit zag. Wat lezen in het zonnetje op ons terras -geweldig boek alweer van Pascal Mercier, De Pianostemmer, ik word steeds een groter fan, zijn boeken passen mij, ze hebben alles wat ik zoek in een boek. Ik hou van zijn complexe, vertrouwde en toch verrassende personages.

Kort na de middag voor een zomerse kuierwandeling vertrokken naar het huis van de heerlijke vrouw van mijn wonderlijke ontmoeting in Queen Anne Avenue een week geleden. Dat we elkaar ontmoetten, dat was gewoon meant to be. Ik heb dat alles aan mijn blauwe linnen broek te danken, die ik nu nóg liever draag. We ontmoetten haar coole man, en haar 2 ongelooflijk schattige kinderkens. De lunch was heerlijk, we babbelden als kenden we elkaar al jaren, we kregen waardevolle tips allerhande. We zitten heel erg op dezelfde golflengte, en ik hoop van ganser harte dat we contact gaan houden, zo’n mensen kom je niet elke dag tegen. En ze komt naar Gent deze zomer (woohoo!).

Advertenties