Spreek uit [loedefoe]. Zo noemen ze hier grapsgewijs de LTFU ofte long-term-follow-up dienst, waar ik de voorbije 5 weken keihard heb gewerkt, waar ik geïnspireerd werd door ongelooflijk moedige patiënten, samengewerkt heb met bijzondere mensen en heel veel heb geleerd. Over hoe ze de stamceltransplantpatiënten hier opvolgen, over hoe je graft-versus-host ziekte diagnosticeert, stageert en behandelt. The Hutch is en blijft een inspirerende plek.

Ik heb ook veel afscheidscadeautjes gekregen: ontroerende kaartjes, nurse D. bakte voor mij een croissant, nurse J. (een verfrissend open en gepassioneerde vrouw) kocht een inspirerend boek (A People’s History of the United States – 1492 to present van Howard Zinn, ziet er waanzinnig interessant uit), mijn collega en buddy C. (die de rol van mijn lieve Gentse collega E. -die ik erg mis- even overnam) en de Kleine (van gestalte) Grote (van brein en hart) Mary F. (de director van LTFU dienst) trakteerden me een een zen-lunch (sushi) tussen het hectische werk door, en collega T. gaat me volgende week raspberry-muffins bakken. Henri kreeg een originele poster van één van de oude star wars films van de fantastische L. (vol waanzinnige tattoos en met wit haar in alle richtingen – ze wil Henri adopteren, zei ze). En ik kreeg een badge met een hart -“because you have such a big heart”. Ze hebben ook gezegd dat ik naar hier moet verhuizen en dat ze me een permanente job aanbieden. A-ha. (geen paniek daar thuis)

Volgende week zet ik mijn werk op het labo verder. Tijdens de maand mei werd ik elke dinsdagnamiddag vervangen door fellow A. -die ik nog kende van 2 jaar geleden-, zodat ik mijn culturen kon opstarten in het labo, en ik er nu vanalles mee kan uitspoken. Voor de geïnteresseerden: ik maakte CMV-specifieke T cellen in bulk, en ben nu aan een REP bezig (rapid expansion culture) en heb ook een cloneringsexperiment opgestart. En ik heb ook nog een paar afspraakjes met interessante mensen om te praten over het onderzoek en enkele cases. Coo-ool.

Advertenties