Gisterenavond vertelde C. dat ze onlangs naar een concert was geweest van de Glenn Miller Big Band in Seattle, ze is helemaal gek van die thirties-forties muziek. “So funny”, vertelde ze, “It was me, … and all the veterans!”

Ik vertelde haar dat we in Gent in de winter op zondagnamiddag af en toe een Café Dansant hebben met die soort muziek in de Vooruit (is dat eigenlijk nog altijd?), en dat daar ook van die goed geconserveerde, prachtig uitgedoste, mensen-met-grijs-haar-en-veel-levenswijsheid- (Henri heeft als vierjarige zo eens een oudere vrouw verleid met een roos op één van die namiddagen) naartoe komen -ik hou heel veel van de sfeer die daar hangt, de geur van poederdozen en van een prachtige herinneringen, zoet en een klein beetje triest maar vooral vol van levenslust.

Ik vertelde Henri, die zich die zondagen niet meer kon herinneren, dat Lady Linn daar ooit ook eens hed opgetreden, voor ze bekend werd. “Yes”, vertelde ik C., “we have this great band, that’s called Lady Linn and her Magnificent Seven”, en ze onderbrak me, en zei: “I know this band!”, en begon al vingerknippend te zingen van “I don’t wanna dance…”. Haar zus, “the cool sister” noemt ze haar (en zij is dan “the geek, nerdy sister”, amai, wat moet dat dan niet voor een bom zijn zeg!!), die dj is en artieste en allemaal van die coole dinges, en nog steeds in Brazilië woont, had haar de muziek van Lady Linn doorgestuurd: C. vond het geweldig en had haar zus gevraagd: “Where are hey from?”, en toen haar zus antwoordde: “From Gent, in Belgium!”, had ze trots geantwoord: “Ha, I know that city, I have a friend who lives there!”. En toen was zij “the cool one”!

Advertenties