Vandaag, lieve mensen, 23 juni 2010, is het twintig jaar geleden dat b. en ik de memorabele film Look who’s talking too gingen bekijken, waarna hij door mijn haar woelde, we elkaar gelukzalig aankeken en onze eerste -memorabele, al zeg ik het zelf- kus gaven. Is dat niet ongelooflijk?

Na jaren van ‘vieren’ middenin de blok, middenin mijn doctoraat, net voor mijn verdediging (25juni), middenin een wachtweek, is dit zonder twijfel de mooiste setting voor onze verjaardag, platinum helemaal waardig: onderweg met ons drie, tussen ongelooflijk veel moois.

Dit alles mag nog lang blijven duren. Om niet te zeggen, voor eeuwig.

Advertenties