The End.

Ja, ja, het is weer achter de rug, Ons Grote Avontuur, Deel Twee. Het was weer prachtig. Superveel geleerd, contacten gelegd, vrienden gemaakt voor het leven. In tegenstelling tot vorige keer hadden we deze keer ook wat Ademruimte ingebouwd, en dat deed ongelooflijk deugd. Het was drie jaar geleden dat we nog eens écht op vakantie waren geweest, en ik heb weer beseft dat dat ongelooflijk deugd kan doen, en dat ik zoiets af en toe broodnodig heb. Om er weer tegen te kunnen.

Ik heb helaas wel weer serieus last van Jetlag. Ik heb serieuze koppijn, slaap slecht en overdag lijkt het alsof de wereld achter cellofaan zit en ik een geweldige kater heb. Hopelijk wordt het gauw beter. Had ik nog maar de flexibiliteit van een tienjarige: Henri slaapt ook niet zo goed, geraakt ’s morgens ook met moeite uit zijn bed, maar voelt zich Megafantastischsupercool!

Advertenties