Gisteren kwam metekindje m. nog eens logeren. Het begint een traditie te worden dat ze met de gentse feesten eens blijft slapen. Zo kunnen die lieve ouders van haar ook eens de gentsche bloemekens buiten zetten (en dit jaar -in tegenstelling tot vorig jaar- zonder stortvlaag). Het scenario van vorig jaar zat nog helemaal in dat schattige kopje van haar, en dat was blijkbaar meegevallen, dus stond er ook dit jaar puppetbuskers voor en na op het programma, evenals geplons in het zwembad van mijn ouders -amusement verzekerd. En voor de overdrachten voor en na een lekker etentje met beide ouderparen, ah, ja, wat moet eens mens anders zo op de gentsche fieste (toch nie zelf koken of wa?) -en zo aten we eindelijk ook eens in Il Peperoncino (escalope al limone blijft één van mijn favorieten en deze was niet memorabel maar smaakte me wel en was lekker verfrissend) en Café René (heerlijke salade niçoise met heel erg lekker gegrilde tonijn, perfect rood nog van binnen).

We hebben weer genoten van har verfrissende geest, haar schaterende en bijzonder aanstekelijke lach en haar scherpe geest. Za-lig, zo’n metekind!

Advertenties