Eind juni was het een jaar geleden dat ik definitief afscheid nam van een paar gram amandels en huig. Het was gruwelijk pijnlijk, de kilo’s vlogen eraf, ik wist niet dan een mens zo kon uitkijken naar een pijnstiller, maar het was dat alles meer dan waard. Sedertdien ben ik één keer echt goed ziek geweest, ergens eind vorig jaar, maar daar is het bij gebleven. Ik voel wel af en toe dat er iets sluimert, maar het zet zich nooit door. In het begin zat ik steeds te wachten tot ik weer ziek zou worden, ah, ja, dat was mijn default setting nu eenmaal, maar nu denk ik daar zelfs niet meer over na. Tot ik vanmorgen, toen ik plots moest niezen, omdat ik mijn xyzalleke niet had genomen, plots besefte hoe ongelooflijk gezond ik dat laatste jaar ben geweest. En daar werd ik plots ongelooflijk blij van.

Behalve die huig-r die ik nog steeds kwijt ben. Daar ben ik nog altijd serieus pissed over.

Advertenties