Het weekend is weer voorbijgevlogen. Het zat proppensvol leuke dingen. Zo vol dat ik niet veel tijd gehad heb om diep bedroefd te zijn om mijn alweer gemiste kans om Leonard Cohen live te zien, op vijf stappen van ons deur dan nog. Al deed elke lovende reportage wel telkens weer een beetje zeer. Zo lezen dat hij al die schone liedjes die ik helemaal van buiten kan, zo zong en al, zo op dat kleine grote Sint-Pietersplein. Man, man, man. ’t Zijn toeren.

Maar we hebben wel met vrienden genoten in de tuin (zoals v. zei: “Als kinderkens zo in hun ondergoed buiten lopen, dat is écht een zomergevoel hé!), gelachen, gespeeld, verhalen verteld. Lekker gegeten aan het Donkmeer, paling natuurlijk (al hield Henri het bij een tomaat-garnaal en een steak met peperroomsaus), ter gelegenheid van mijn mama haar bijna-verjaardag, daarna een boottochtje op datzelfde meer, Henri aan het stuur en geen ongevallen gebeurd, Henri bijna zot zien worden van een ganse collectie old-timers, hij heeft zelfs aan het stuur gezeten van een Ford Mustang uit 1964, zijn favoriete auto. Hij viel net niet van zijn stokje. Had b. nu maar geen migraine gehad, het ware perfect geweest.

Take this waltz, take this waltz
It’s yours now. It’s all that there is.

Advertenties