Wat voor velen de laatste vakantiedag was, was voor mij de eerste. Van een kleine reeks (4) weliswaar, maar toch, ik ben content. Het was dan ook een wonderlijke dag. In zijn eenvoud en zijn leukheid. Gisteren werkte ik nog thuis, veel gelezen en nagedacht. En ’s avonds kwam ik helemaal in de vakantiesfeer door mijn vingernagels rood te lakken. Ik denk niet dat ik dat ooit heb gedaan, mijn vingernagels lakken. Ik vind dat iets voor poepmadammekes, en ge moogt veel van mij vinden, maar niet dat ik een poepmadammeke ben. Het bleek ook direct dat dat niets voor mij is, want na één dag zijn ze al serieus gehavend, mijn gemanicureerde nageltjes. Maar ik ben wel content en loop echt vrolijk van dat rood kleurtje. En ik loop veel zwieriger door het huis.

Het begon nochtans niet zo goed, die laatste/eerste dag. We stonden vanmorgen, gelaarsd en gespoord en met een keigoed humeur, in het zomerzonnetje op de tram te wachten, geheel naïef en in volle anticipatie van een lekker ontbijt, tot een vriendelijke dame ons kwam verwittigen dat waar we op stonden te wachten nooit zou komen. Ik heb daar nooit begrip kunnen voor opbrengen, voor stakende mensen. Dus maar thuis ontbeten (heerlijke wentelteefjes!), want helemaal te voet naar ons ontbijtadresje, dat zagen we niet zitten, want jawel, ik heb traditiegetrouw een serieuze snotvalling en de fiets zag ik ook niet zitten, want ik had een rokje aan en geen goesting om weer van tenue te veranderen… Daarna ging het naar onze garage, want ons Ypsilonnetje is aan een groot onderhoud toe, en morgen mogen we al gaan, en ik werd daar heel erg blij van, want de komende weken moet ik nogal wat kilometers afleggen. Daarna ging de tocht verder, lijstje afwerken, met de f.i.e.t.s. We vonden keicoole schoenen voor Henri, een verjaardagscadeau voor mijn metekind, alle ingrediënten om zelf lavendel-bruisballen te maken (Henri zijn wens), we haalden 2 paar winterschoenen af bij de schoenmaker, brachten 2 filmpjes binnen en haalden een uurtje later de proefdrukjes weer op, bekeken het resultaat en lieten een foto van Henri bijmaken voor ons moemoe die daar al negen maand om vraagt, het arme menske… O, en ik heb al het oude behangpapier van de muren getrokken beneden, verder gewerkt aan ons fotoboek (ik ben al bij Henri zijn tiende verjaardag), groensels geoogst, groenselplanten bemest en Henri heft het terras geschuurd onder luid gezang en begeleid door geweldig coole moves. En als kers op de taart had b. mosselen gemaakt, met heerlijke rozemarijnfrietjes uit de oven en een heerlijk fris wijntje erbij. En straks begint De Beste Hobbykok weer.

Voor velen lijkt dit hel, maar ik word daar heel erg rustig van, van lijstjes afwerken. Dit was echt een geweldige dag.

Advertenties