Jaja, het is wat, zo een zoon met een Grote Mond en een Geweldige Woordenschat. Het levert vaak taferelen op waarbij ik me afvraag of ik nu boos moet zijn of lachen. Maar meestal is het zo hilarisch dat ik een lach niet kan bedwingen.

We zitten te eten. Hij klinkt half verontwaardigd, half boos. En op zo’n irritant belerend toontje.
“Mama, heeft de tandarts fluor op uw tanden gedaan? Hoe lang is dat geleden? Ge weet toch dat ge *minstens* een uur niet moogt eten of drinken, anders kan die fluor niet inwerken he!”

Hij komt terug van de bakker. Voor de snelheid heeft hij daarnet zijn eigen portefeuille meegenomen, en betaald met zijn eigen geld.
“Mama, gaat ge dan straks 15 euro in mijn portefeuille steken? Want mijn wisselgeld, dat is verplaatsingsfee -voor de home delivery.”

Advertenties