Een mens zou denken dat als de journalisten allemaal naar BASTA hebben gekeken vorige week, dat ze gelijk hun bronnen wat extra zouden checken, of sowieso een bron raadplegen. Maar kijk, wat ziet mijn lodderig oog in De Morgen van vrijdag 14 januari? Onder de kop: Rode Kruis kan aantal donoren niet aan?
“Leukemiepatiënt Mieke moet in dezelfde week op de operatietafel voor een ‘halfidentieke’ transplantatie door haar broer.”

Eén, het is niet door haar broer, want dat zou betekenen, dat hij de “chirurg” is, maar met haar broer als donor. En twee: EEN STAMCELTRANSPLANTATIE IS GEEN OPERATIE, MAAR EEN INFUSIE. De stamcellen worden via een ader toegediend, als een transfusie, zoals een zakje bloed. Niet dat het daarmee te vergelijken is, natuurlijk.

Ok, ik geef toe dat ik redelijk veel weet over het onderwerp, maar wees nu eerlijk, als je als journalist een artikel schrijft over stamceltransplantatie, niet direct een doordeweeks onderwerp, mag ik aannemen, waarover de parate kennis logischerwijs nogal beperkt is, zoek dat dan eens op, of bel eens naar iemand die daar iets van kent. Alstublieft. Als ik een pil niet ken, schrijf ik die ook niet voor zonder eerst op te zoeken wat het is, waar het voor dient en waarmee het interfereert. Misschien geen goede vergelijking, maar beroepseer, dat hebt ge of dat hebt ge niet.

Advertenties