De lente hangt in de lucht, voelt u het ook? Dat stemt me gelukkig, maar toch voel ik me triest. Ik heb het vaak, de lente-blues, meer dan de herfst-blues, zou dat komen omdat ik een kind van de herfst ben?

Er zijn natuurlijk redenen voor, voor de tristesse, maar evenveel redenen against. Zoals vandaag, toen mijn energie-flaconnekes zich vulden met een ongekende snelheid, toen Henri en ik vanmorgen gearmd van de trompetles naar ons ontbijtje met b. in Or wandelden, onder een waterzonnetje. Of toen we deze namiddag met ons drietjes gewoon samen in de zetel zaten/lagen/knuffelden/babbelden/tv keken/lazen. Miljaar, wat kunnen zo’n simpele dingen deugd doen. Gewoon, de focus leggen waar hij hoort. Soms heb ik het gevoel dat ik dat klein hartje van mij veel te veel uitrek. En het heeft al zoveel meegemaakt. Als u begrijpt wat ik bedoel.

Advertenties