Weet ge nog, niet zo heel lang geleden, dat ik mij aan het opjagen was in de slordigheid waarmee sommige journalisten omspringen met wat ze schrijven? In de weekendkrant was het weer van dat.

Leukemiepatiënten twintig jaar lang te veel bestraald, kopte De Morgen dit weekend. Los van het tendentieuze, opruiende en nodeloos ongerustheid opwekkende van deze woorden voor patiënten die al genoeg aan hun hoofd hebben, slaan ze de bal hier weer geweldig mis. Ik dacht al, “Tiens, bestraling voor leukemiepatiënten? Zouden ze het over totale lichaamsbestraling voor een stamceltransplantatie hebben?” Maar neen, hoor, ze hebben het over chemotherapie. En, dames en heren, CHEMOTHERAPIE IS NIET HETZELFDE ALS BESTRALING of RADIOTHERAPIE! Dat weet een groot deel van de bevolking, denk ik, ook Henri, die ik daarnet testte (en, neen, ik zit niet continu over chemotherapie en bestraling te praten thuis!), maar dus niet de journalist die dit artikel uit haar of zijn mouw schudde.

Een mens vraagt zich af waarom ge nog een krant leest. Ah, denk ik dan soms, daar wil ik wel eens wat meer over weten, dat artikel ga ik van a tot z lezen! Heeft dat wel zin? Als telkens er iets wordt geschreven over een onderwerp waar ge wél wat van weet, het vol fouten staat? Of soms zelfs total crap is?

Advertenties