“Mama, ge hebt een bericht.”

Hij zit aan de tafel in mijn bureau. Tijdens mijn vakantie hebben we het mooi opgeruimd (’t is te zeggen, ik ruimde op, forceerde meermaals mijn heup, en hij hield mij gezelschap, lezend in de zetel; gezellig, dat wel), en sedertdien vertoeven we daar wel eens, samen. Ik ben nogal geconcentreerd bezig met iets, dus kijk ik niet onmiddellijk op.

“Ge moet vóórál niet kijken hoor!”, zegt hij, op zijn gekende puberachtige, lieve, verongelijkte, o-zo-schattige wijze.

Ik kijk, en zie dit:

20110827-P8275132.jpg
Cool he. Mijn zoon houdt van vintage. En hij is keigrappig.

Advertenties