En, wat deed u, tijdens de Warmste Week van het Jaar? Yours truly was gewoon van wacht, die hele zalige, warme, zonnige week lang. Jaja, het is weer tijd voor wat zelfbeklag. Al besef ik natuurlijk elke dag opnieuw dat ik verdomme geen enkele reden tot klagen heb. Maar zo wat zelfbeklag van tijd tot tijd, een mens heeft dat nodig, niet.

Want wat ik zag, proefde, hoorde, de voorbije week, waren aperitiefjes, beloftevolle geuren, geluiden en smaken, reminescenties, zonder ooit het echte hoofdmaal te mogen smaken. De gehele week keek ik, als een kind dat staat te likkebaarden voor de etalage van een snoepwinkel, naar de zon die buiten scheen. Vrijdagavond was er één van afscheid, met de nodige emoties, al is het geen echt afscheid, maar toch, we gaan elkaar veeeeeel minder zien nu. De warmte toen ik laat ’s avonds het UZ buiten fietste voelde onwezenlijk aan. Het stationsplein zat vol met mensen, en ik voelde me een heel klein beetje op vakantie (tot mijn telefoon ging…) Zaterdagavond mochten we de opening meemaken van La Resistenza, en we zagen ook hier het prille begin van een plek waar we menig uur zullen slijten… Ik kijk al ongelooflijk uit naar de stoofpotjes op zo’n mooie heldere maar koude herfstdag. Op weg ernaartoe genoot ik van het straatbeeld: al die mensen die nog veel meer dan andere jaren genoten van de warme avond, en het waren vooral de twee schakende mannen op straat die ik fantastisch vond. Zondag miste ik door mijn wacht een ongetwijfeld verrukkelijke BBQ bij vrienden, maar kijk, het heerlijke ijsje in hun nog net zonovergoten plekje in de tuin (waar ze speciaal voor mij de tuintafel naartoe verhuisden) maakte dat gemis helemaal goed… Toch niet slecht, eigenlijk…

Advertenties