Waar is de tijd dat b. en ik heelder dagen films keken tijdens het Internationaal Filmfestival Gent? Dat ik naar de les ging, een film zag, naar de les ging, een film zag, nog een film zag en tussendoor ook wat at en sliep. Zalige tijden, mooie herinneringen. Pareltjes gezien, toen, die ik me nog steeds herinner ook. Films die een gevoel oproepen, een sfeer, alsof je er zelf bij was. L’odeur de la Papaye Verte, is er zo eentje die spontaan in me opkomt. Ik herinner me verbazend veel van die film, en hij is van 1993, stel je voor. Of al die films van Kurosawa. Of van De Russen. Wat een tijden, wat een tijden.

De laatste jaren lukt het me steeds minder om een paar films mee te pikken tijdens het festival, de reden hoef ik u niet te vertellen. Maar kijk, een gunstige wind kwam mijn richting uitgewaaid, en zo mocht ik, in bijzonder aangenaam gezelschap (en met heerlijke pralientjes) vanmiddag naar het zalige Jiro Dreams of Sushi. Een film die verplichte kost zou moeten zijn voor elke leerling van het middelbaar en elke universiteitsstudent. Of doe gewoon: ieder mens. Een pure levensles over volharding, doorzettingsvermorgen, respect en bescheidenheid. En voor een sushi-liefhebber als ik helemaal geweldig (ik kan nu zeker niet meer wachten tot ik volgende week met de vrienden sushi ga eten). Ga dat zien.

Advertenties