Jaja, dat wiskunde een leiddraad ging zijn in mijn leven dat was al lang gekend. Mijn ouders leerden elkaar kennen door de wiskunde, mijn vader is een wiskundeprofessor, ik ben altijd zot geweest van wiskunde, de zoon blijkt een kei in wiskunde. Maar dat is nog niet alles. Moeder Natuur besliste om Henri te laten komen op mijn verjaardag, misschien ook een beetje uit compassie met b., die het al zo lastig heeft om verjaardagen te onthouden ;-). Op mijn zevenentwintigste verjaardag, met name, 9 (2+7) maanden nadat b. en ik hem hadden gefabriceerd. En zo komt het dat als je onze leeftijden optelt, je dan altijd, ja *altijd*, eenzelfde getal/cijfer (als je blijft optellen tot je een cijfer hebt) uitkomt. Henri vindt dat natuurlijk heel cool, en blijft maar zoeken naar leeftijden waarop het niet meer zo zou zijn. Tevergeefs natuurlijk. Maar de zoon geeft niet gauw op. Gisteravond weer een poging: “Maar mama, als gij 81 zijt, klopt het dan nog?” “Ja, jongen, tel maar.”
“Maar allez, dat klopt inderdaad, da’s toch echt keicool he!”

Ik kreeg vandaag van b. een prachtig cadeau, het boontje, het is het geroosterd (geoxideerd moet ik zeggen, maar ’t is een boon he) geworden, natuurlijk, met een ketting helemaal custom-made voor mij, niet die van op de foto maar een gewone, ook geoxideerd op dezelfde manier als het boontje: schoo-oon. En van de zoon een hele mooie handgeschreven kaart (met bijna geen plaats meer over voor b.). O, wat houd ik van die verjaardagen. Alleen spijtig dat mijn vallink die al een paar weken twijfelt of ze gaat doorbreken of niet, net vandaag besliste om dat toch te doen. Verdimme. Maar kijk, een beetje rustig dicteren, een protocolleke afwerken, 2 tassen Cold Season tea van Yogi, een glas vers geperst fruitsap en 3 lepels honing later gaat het al een stuk beter.

En ik deed mezelf ook een nieuwe header op dit blogske cadeau. Past iets beter bij het seizoen. Vandaag vers gefotografeerd, en straks opgesmikkeld, denk ik: de laatste peer.

Advertenties