Het is een klassiek gegeven: eindelijk verlof en polly valt ziek. Het is blijkbaar een soort van ingebouwde klok bij mij. Zelfs al heb ik geen verlof, zoals nu, toch blijkt de vloek weer aanwezig,tijdens de herfstvakantie. Niet dat ik bijgelovig ben, natuurlijk…

Ik ben al bijna vier weken een beetje ziek. Op mijn verjaardag was ik zieker dan een beetje ziek, en het feestweekend heb ik me recht gehouden door de adrenaline, waarvoor ik dan het begin van vorige week heb mogen betalen. Maar ik hield me recht, en werkend. Zaterdagavond was het eet- en bowling-avond met de afdeling (4 verpleegsters werden gevierd, die elk 20 of 30 jaar dienst hadden), het lukte wel, alhoewel weer duidelijk werd dat het geen gemiste roeping van mij is, dat bowlen… De nacht die erop volgde was echter hel: geen oog dichtgedaan, koorts, keelpijn, oorpijn, hoesten. Zondag mij ’s ochtends nog goed gehouden voor het ontbijt, maar daarna gecrasht op de zetel. Vannacht niet veel beter, en vanochtend hoopte ik op een wonder, geholpen door een pijnstiller, maar dat kwam niet. Dus bleef ik thuis, in bed / op de zetel. Iets waar Henri heel blij mee was, ’t is erg eigenlijk. Jippie, mama is ziek, dan blijft ze nog eens thuis, en heb ik haar nog eens voor mij…

t Is en blijft een ongelooflijke schat, die zoon van ons. Hilarisch soms, zijn humor. Zo stuurt hij me op mijn nieuwe gsm het volgende bericht:
20111026-PA265749.jpg

En nu ga ik slapen, voor de vierde keer al, vandaag…

Advertenties