De voorbije week was niet meer menselijk, zo druk. Ik heb zoals u weet geen luilekkerleventje, om het sympathiek uit te drukken, maar 2 nachten van minder dan vijf uur, 2 vergaderingen tot ’s avonds laat, een keer om vijf uur opstaan om een half uur later in het labo te staan, voordrachten, deadlines, wacht, dat wordt een beetje gek, eigenlijk. Ik heb mijn 2 mannen amper gezien, deze week. Maar kijk, helemaal op het einde kreeg ik toch een moment van genieten cadeau, samen met de zoon. Samen trokken we kort naar het Miljoenenkwartier voor de tweede editie van Koekoekschmuck. In twaalf prachtige woningen werden de mooie, ontroerende, grappige, soms hilarische, maar vooral originele juwelen van Ted Noten tentoongesteld. Al is die laatste term te weinig eer voor de manier waarop ze werden gebracht: er was telkens een link tussen de woning/de eigenaars en de juwelen, en soms werd het echt een spektakel. Zoals toen we bij de dermatoloog echt in de wachtzaal mochten plaatsnemen, waarna de verpleegster ons even vanaf de deur lieten piepen naar wat de dokter (een heel sexy exemplaar op hoge hakken) ons aan pilletjes kon aanbieden. Pilletjes die we naar het hiernamaals mochten meenemen. Henri was natuurlijk vooral fan van de Chanel 001 en de Dior 001: gestroomlijnde geweren met verborgen make-up spulletjes (al mochten die laatste van hem verdwijnen, natuurlijk ;-))…

20111120-PB205955.jpg
De chanel001.

20111120-PB205957.jpg
Mjamie.

20111120-PB205960.jpg
In de kerk.

20111120-PB205970.jpg
Gemaakt voor het type vrouw ‘the chocolate hooker’, geprint in nylon met de 3D printer. Ik kan het nog steeds niet geloven dat dat bestaat, zoiets.

20111120-PB205972.jpg
De dokter met de gouden pilletjes in feestverpakking.

Advertenties