Nog maar net berichtte ik over de ontroerende eerlijkheid van de jongen die Henri zijn portefeuille vond op de tram. En slechts luttele dagen later is mijn vertrouwen in de mensheid alweer geslonken. Woensdagavond belandde ik na een congres in Het Pand net voor sluitingstijd bij A.puur.A, zoals u weet 1 van mijn lievelingswinkeltjes, samen met s. S. scoorde een prachtige romantische sjaal, ik een heel cool sjaaltje in prachtige kleuren (groen en petroleum en geel en oranje) en een heel leuk tasje in petroleum met zo’n metalen ketting. Ik was als altijd geladen als een muilezel, en toen we de deur van de winkel (het was intussen al voorbij sluitingstijd) achter ons dichttrokken, laadde ik alles in de fietszakken en vertrokken we. Toen ik na een korte fietstocht thuis kwam, kwam ik tot de ontzettende vaststelling dat ik mijn zakje niet had. Ik keerde onmiddellijk terug, maar de winkel was dicht en er stond geen zakje aan de winkel. S. was ervan overtuigd dat ik het in de winkel had laten staan, maar toen ik de ochtend nadien naar de winkel belde werd ook die laatste hoop de kop ingedrukt… Het kan dus niet anders dan dat ik mijn zakje heb neergezet bij mijn fiets, en dat ik mijn handtas en boekentas heb ingeladen en het zakje met de mooie spulletjes gewoon op straat heb laten staan… Alwaar het nog geen 15 minuten later al niet meer stond…

Mocht de toevallige vinder dit lezen of mocht u hem/haar kennen, please, maak me blij!!

Advertenties