Enkele verdiepingen boven mij ligt hij te slapen. De zoon. Na vijf dagen gemis is dat een geweldig gevoel eigenlijk. Ik was gelijk een kind zo blij dat ik het kon regelen dat ik hem kon gaan halen, daar in Oostduinkerke. Ik kwam toe, zag hem zitten, op een bank, tussen zijn vrienden. Ik kreeg zowaar de breedste glimlach die hij me ooit heeft geschonken -zo denk ik-, hij stond recht, kwam op mij af en gaf mij een knuffel. Zomaar, voor het oog van zijn maten. Terwijl ik mij natuurlijk verwacht had aan een discrete zwaai van ver, wat ooggerol en beeld-zonder-klank. Maar miljaar, wat deed dit deugd zeg. Bovendien werd ik in de auto getrakteerd op een uitgebreid verslag van de voorbije week. Ik ben een paar centimeters groter dan vanmorgen denk ik. En zo komen ook de Leuke Dagen steeds dichterbij: Gent Jazz! Gentse Feesten! MiraMiro! Mijn vakantie! Jee-haa!

Advertenties