Tijdens Gent Jazz durf ik -eerder uit noodzaak (omdat b. dan geen tijd heeft om te koken) dan omdat ik het zo leuk vind- wel eens mijn Inner Domestic Goddess naar boven halen. Zo waagde ik me gistermiddag aan een Marokkaans getinte komkommersla: komkommer, fleur de sel, peper, olijfolie, Griekse yoghurt, munt, dragon, sap van een halve limoen, en toen dacht ik: laten we eens gekkig doen: we gooien er wat zeste van limoen bovenop! Ik dus als een gek het velleke van de limoen geschrobd met mijne patattenschrobber (want ze schrijven in de gazet dat bio niet altijd even bio is als ge wel denkt, dus ja, wie weet wat daar dan allemaal aanplakt, aan zo’n limoenvelleke?), en dan de zeste-maker bovengehaald. Maar voor ik het wist had ik zeste van mijne pink: bloeden dat dat deed jong.

En zoals mijne pepe altijd zei: “Als er ne steen uit de lucht valt is het op onze kop!” (zoals die keer toen de mayonaise van zijn pak friet recht op zijn daim schoen viel) of “Een ongeluk komt nooit alleen.”, viel daarna onze pas gekochte knijpfles Bertolli Mayonaise twee keer na elkaar knal op mijn voet (dat worden garanti twee blauwe tenen in de slippers tijdens onze zonovergoten vakantie).

Polly in de Keuken, ’t is een miserie.

Nog een chance dat we vandaag naar 2 feestjes moeten (’s middags BBQ in de regen en ’s avonds walking dinner in de regen) en Polly uit de keuken weg kan blijven. Die Inner Domestic Goddess mag weer even op stal.

Advertenties