Zelfs in het weerbericht staat er een spot op Gent gericht.
20121013-PA138199.jpg

Vandaag weer iets unieks beleefd in mijn stad. In het kader van het filmfestival werd Caesar must die vertoond in de Genste gevangenis De Nieuwe Wandeling. Caesar must die is een film van de gebroeders Taviani (Paolo en Vittoria). Hun film Kaos heeft me meer dan twintig jaar geleden (ik was letterlijk en figuurlijk nog een groentje -ik zat op Sint-Bavo) door elkaar geschud en het is een film die ik nooit van mijn leven zal vergeten: nu nog kan ik bepaalde beelden me zo nog voor de geest halen. Schoon, schoon, schoon. Intussen zijn de gebroeders Taviani in de tachtig (ze kregen hier in Gent een oevre-prijs uit de handen van de gebroeders Dardenne, en ze blijken wederzijdse bewonderaars, zo vertelde Patrick Duynslaegher gisteren), en Caesar must die is hun meest recente film, en hij kreeg de Gouden Beer op het filmfestival van Berlijn. De film/documentaire vertelt het verhaal van enkele gevangenen in de gevangenis van Rome, die repeteren voor een theaterstuk Julius Caesar van Shakespeare. Van bij het begin weten we wat de acteurs/gevangenen (dat laatste ook in het echte leven) hebben uitgespookt, maar je wordt zo meegesleept in het verhaal en ziet die mensen vooral als acteurs die ongelooflijk goed acteren, dat telkens opnieuw elke kleine verwijzing naar het feit dat het hier om echte misdadigers gaat, dat ze repeteren in de gevangenis, dat dat prachtige verstilde decor (op die mooie Taviani-manier in beeld gebracht) de binnenkoer, de gang, de gevangenis is, een steek door je hart is. De laatste woorden van de film zijn zo ongelooflijk prachtig dat je er echt niet goed van wordt. Je weet niet wat je mist, tot je het hebt gekend. En als het je dan weer wordt ontnomen… Zondagavond mogen de Gentse gedetineerden in dezelfde zaal naar de film kijken, ik denk dat ze er niet goed van zullen zijn, as dit ons al zo door elkaar heeft geschud. Het deed je ook wat ongemakkelijk voelen, wat voyeuristisch, wat ongepast, als je na de film door de gang liep, de cellen zag, de cipiers (die ongelooflijk vriendelijk en sympathiek waren allemaal). Dit zal ik nooit vergeten (ongelooflijk mooi gebouw trouwens, De Nieuwe Wandeling!). Dank u, m., dat ik dit mocht meemaken!

Advertenties