Ik schreef er ongetwijfeld reeds over, over mijn onvolprezen pepe C. (die veel te jong is gestorven, op 72 jaar), die met een wonderlijke mengeling van een klein beetje aangedikte droefenis en deugnieterij op zijn gezicht uitriep: “Als er ne steen uit de lucht valt, is ’t op onze kop!” We gebruiken zijn uitdrukking nog heel vaak. Zoals nu bijvoorbeeld, wanneer ik toch geneigd ben wat compassie te hebben met mijn eigen.

Twee weekends geleden werd ik ziek: het begon met misselijkheid, en spierpijn overal, dan koorts en rillingen, en daarna een hoest waar ik nog altijd niet vanaf ben. Wat ik daardoor miste: volledig genieten van het lekkere eten op het verjaardagsfeestje van n., en een concert van het Vivente Voce koor met het Requiem van Mozart waar ik ZOOO naar uitkeek. Het weekend erop was ik van wacht, en hoe (verschrikkelijk druk, en nog veel werk erbij, dus weinig opening voor de leuke dingen des levens, behalve gelukkig het verjaardagsfeest voor Henri en ik bij mijn ouders -waar ik nog een paar leuke kiekjes van heb, die hebt u nog te goed). Dit weekend opnieuw ziek gevallen: ik bespaar u de details, maar geef u volgende tip mee: maag/darm ontsteking (de moeite!): ik snap niet waar het allemaal vandaan blijft komen, gezien ik zo goed als niets eet, en enkel theetjes drink. Twee kilo al kwijtgespeeld ook. Daardoor gemist: de gentse kunstweek, tentoonstelling HISK, artGent-in-goed-gezelschap. En volgend weekend: dan ben ik weer van wacht! Ik moet u niet vertellen dat ik uitkijk naar de Kerstvakantie zeker?

Wat meteen ook de verklaring is van polly’s langdurige radiostilte. Ik hoop dat er een einde aan mag komen… Bedankt om hier te blijven komen piepen af en toe. Uw geduld en volharding zal zijn vruchten afwerpen… Ik heb nog heel veel beeldmateriaal staan van de voorbije weken, maar het gaat -o ironie- zo goed als allemaal over eten, dus daar mag ik nu even niet aan denken…

Advertenties