U las het misschien al bij b. Henri is sedert dit jaar ook begonnen met competitie schermen. Geen gemakkelijk moment om te starten, aldus zijn geweldige aimabele-trainer-met-veel-gezag M.: hij is nu bij de oudsten van de minimes (jaja, alles in ’t frans, bij het schermen, ofte l’escrime), en de meeste jongens op de toernooien draaien al verschillende jaren mee, ook internationaal. Maar kijk: op zijn eerste toernooi won hij 1 wedstrijd, op zijn tweede 3. Waar gaat dat eindigen ;-)
Ik ben eigenlijk vooral enorm gelukkig om de wijze waarmee Henri met de wedstrijden omgaat. Hij is geconcentreerd, wat zenuwachtig, maar beleeft vooral ongelooflijk veel plezier aan het spel, en aan het samenzijn met zijn kameraden. Als hij een wedstrijd verliest, wordt hij niet boos, niet droevig, is hij hoogstens wat teleurgesteld, maar vooral: hij ziet zijn fouten, complimenteert zijn tegenstander en kijkt al uit naar de volgende wedstrijd. Het mooiste van al is het kameraadschap tussen zijn vrienden van de gilde: hoe ze elkaar stimuleren, samen opwarmen, supporteren voor elkaar. Tijdens een van de wedstrijden vorige week (het Belgisch kampioenschap in Herckenrode) moest ge niet echt volgen om mee te zijn: gewoon een blik op j., die bij een punt voor de tegenstander heel droevig keek en bij een punt voor Henri op en neer sprong met een gezwindheid en elasticiteit waar een kangoeroe jaloers op zou zijn, was genoeg…
Schermen is een mooie, elegante, niet-te-onderschatten-inspannende/veeleisende en ik geniet tot mijn eigen verwondering wel van de verplaatsing (al legt het beslag op het volledige weekend en verkleint het daardoor ook de mogelijkheden tot cultuurparticipatie ;-) en het volgen van de toernooien (en begin ik het ook al een beetje te snappen). De ouders kennen elkaar intussen ook al goed, en het klikt tussen ons, het is een coole en heel sympathieke bende… Ik kijk al uit naar meer!

De fotookes volgen nog, mijn lightroom is net geupdate en er moet nog een link met mijn flickr account geinstalleerd worden…

Advertenties