Ik heb u weer veel te lang laten wachten, lieve lezer. Zoals altijd heb ik een excuus, of zelfs meerdere, als u wil. Die deadlines, daar wil u waarschijnlijk niets van horen, en dat begrijp ik, ik wil er zelfs soms ook liever niets van horen (woehaha). Neen, lieve lezer, yours truly is een beetje van hot naar her gevlogen, zoals velen onder jullie vermoedelijk al bij b. lazen. Eerst waren we een weekend in Parijs met vrienden k. en k. en hun groot (l.) en klein (j.) gebroed. Ik heb daar ongelooflijk lang geslapen, voor mijn doening (9-10 uur per nacht), maar dat deed geweldig deugd. We hadden 2 mooie, zonnige dagen en 1 natte, winderige sneeuwdag (de shop-en-hippende-buurten-verkennende-dag met k. (jaja, 2 vrouwen alleen in Parijs, very dangerous indeed, maar geloof het of niet: ik heb *niets* gekocht!). Het was een mooie driedaagse zij het toch een beetje in mineur, want mijn memeetje was weer opgenomen na 2 dagen thuis te zijn geweest, en net voor ons vertrek had haar dokter me opgebeld dat het toch niet zo goed met haar ging. Ik was echt verschrikkelijk bang dat ik mijn derde grootouder op rij ging verliezen als ikin het buitenland zat: mijn lieve maternele pepe is gestorven toen ik in London zat (met het praesidium van de germaanse, toen b. praeses was), mijn paternele pepe toen we in 2010 in Houston zaten. Maar kijk, die sterke, lieve grappige meme van me doet het nog steeds goed en gisteren zat ze te blinken naast haar bed: ik heb zelfs een deel van haar krulspelden mogen verwijderen (samen met tante d.): cool jobke, ik werd er heel zen van!
Maar ik loop op de feiten vooruit. Maandagavond laat waren we terug van Parijs, en disndagochtend vroeg moest ik al op Zaventem staan voor het vertrek naar Salt Lake City -via New York- voor de jaarlijkse BMT Tandem Meetings, altijd een bijzonder interessant congres: mijn maatjes uit Seattle teruggezien, casussen besproken en weer heeeel veeel bijgeleerd! Maandagmiddag was ik terug, zo moe of nen hond natuurlijk, en dinsdag begon alweer de werkweek, die -o wonder- nogal druk was. Hey, en op dinsdag mocht ik een een try out van de nieuwe tour van Trixie Whitley bijwonen: zo een toffe, coole, sexy madam, en wat een ongelooflijk mooie stem. Ik was omver geblazen bij haar eerste passage op Gent Jazz, ik heb geweend bij haar tweede passage en dit jaar zal ik er weer staan! Hopelijk brengt b. vandaag mijn fotoding in orde zodat ik u weer eens kan verblijden met mijn fotookes! Tot gauw!

Advertenties