Jaja, ik weet dat het ongelooflijk klinkt, gezien we er maar net drieëntwintig uitzien en al (hmhm), maar b. en ik zijn vandaag drieëntwintig jaar samen! Ons lievelingsgetal dan nog (for obvious reasons).
Henri had ons bevolen te blijven liggen vanochtend tot hij ons kwam halen, en gisteravond moeten we ons nespresso capsuleke al klaar leggen. Gisteren had hij ons ook bevolen hem efkes alleen te laten in het stad, na het schermen, want “hij moest iets gaan halen”.
Zijn voorbereidselen duurden drie kwartier vanmorgen, maar het was het wachten waard. Hij was naar de bakker geweest, had fruitsap geperst, koffie (latte met smaakje) gemaakt, de tafel opgeruimd, de stoelen volledig ge-herorganiseerd (zodat we tête-à-tête zaten), tafel gedekt met kaarsjes en al. En, er was een kaartje en een cadeau (een bongobon voor ontbijt met bubbels): is he for real, this son of ouds? Waar hebben we dat aan verdiend jong! En dan hebt ge nog niet eens gelezen wat hij op zijn kaartje heeft geschreven: daar wordt een mens week van.

20130623-P6239930.jpg
20130623-P6239933.jpg

Advertenties