Ik weet het.Ik weet het.Het is hier veel te stil geweest de laatste tijd. Als mensen zich in real life zorgen over u beginnen te maken “omdat het bij/op Polly zo stil is, is het tijd om een berichtje te posten. Dan telt het excuus dat er geen tijd is even niet. Want laat ons eerlijk zijn: komt die tijd ooit écht?

Laat ik beginnen met u gerust te stellen. Ik leef nog. Ik piep en kraak,maar dat kent u al,en u weet wat ze zeggen over piepende wagens -zij die mijn achternaam kennen mogen nu lachen.

Ik ben van wacht dus werk nog meer dan anders en slaap nog minder dan anders. Hoewel een dergelijke combinatie nefast kan zijn voor menig humeur, ben ik nog steeds even vrolijk als altijd.

Daarvoor kan ik een paar verklaringen geven: de zon schijnt eindelijk (goed voor mens, dier, en groensel), na de wacht lonkt gent jazz en ik ga daar ENORM van genieten), zondag komt Henri terug van muziekvriendenkamp in Tjechië -en in plaats van hem verschrikkelijk te missen, probeer ik vooral uit te kijken naar zijn terugkeer-, ik heb dankzij k. pachtige rode schoenen gescoord, en ik heb veel mooie dingen meegemaakt de laatste weken (u hebt de foto’s en het verslag nog tegoed!).

Zo. Rest mij enkel nog u toe te wensen, lieve lezer,dat u meer van het prachtige weer moge genieten dan yours truly.

Advertenties