“Dat waren nogal nekeer schone tijden he”, we zullen het zeker nog zeggen over de voorbije tiendaagse, waarvan we er zeven op Gent Jazz Festival doorbrachten. Ik heb gewoon doorgewerkt, maar intussen heb ik op aldaar zoveel prachtige herinneringen verzameld, ik heb ze als kostbare vondsten in de doosjes van mijn (steeds slechter wordend) geheugen gestopt, en ben van plan er nog vaak eens te gaan in piepen… We hebben prachtige dingen gehoord, memorabele optredens, herwonnen verleden, pure nostalgie (Elvis Costello, Bryan Ferry). We hebben unieke dingen beleefd (de John Zorn dag, bijvoorbeeld, wat een belevenis!). We hebben dingen gehoord en gezien die borrelden van schoonheid, energie, en ongewoon talent (alle drie de lunchconcerten die ik meemaakte, en die b. organiseerde -wat ben ik trots op hem!, Cécile McLorin Salvant -een grote madam en pas 23 jaar!). We hebben heerlijk gegeten, gepraat, en genoten van zoveel voorziene en onvoorziene herenigingen met vrienden. En, toegegeven, we hebben ook genoten van het prachtige sfeer: eindelijk kreeg dit festival nog eens het weer dat het verdient!

We zijn wel weer herenigd met de zoon, maar toch geeft deze foto, die mijn onvolprezen -en blijkbaar talentrijk fotograaf (dat heeft ze van haren nonkel b.)- petekind nam van ons twee, voor mij perfect het gevoel van deze tijden weer: geluk!

20130720-P7200050.jpg

De kop van de feesten is er af, maar geloof het of niet, we zijn er nog niet geraakt. En ik heb pas donderdag en vrijdag 2 dagjes verlof, dus het zal nog niet voor onmiddellijk zijn. En ik vind het precies niet erg.

Advertenties